Δεσποτικοθεομητορική εορτή η σημερινή, καθότι αναφέρεται στον Δεσπότη Χριστό, ο οποίος συνελήφθη στη γαστέρα της Θεοτόκου, και θεομητορική επειδή αναφέρεται στο πρόσωπο εκείνο που συνετέλεσε στη σύλληψη και την ενανθρώπηση του Λόγου του Θεού, δηλαδή την Παναγία.
«Χαίρε ότι υπάρχεις βασιλέως καθέδρα, χαίρε ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα», υμνείται στην ακολουθία των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Μεγάλη και σπουδαία η θέση της Θεοτόκου Μαρίας στην Εκκλησία, ακριβώς γιατί ήταν το πρόσωπο εκείνο που έδωσε σάρκα στον Χριστό, που έδωσε στον Λόγο του Θεού την ανθρώπινη φύση.
«Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ’ αιώνος Μυστηρίου η φανέρωσις. Ο Υιός του Θεού Υιός της Παρθένου γίνεται και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται. Δι’ ο και ημείς συν αυτώ τη Θεοτόκω βοήσωμεν Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σου».
Ο Ευαγγελισμός της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες και πιο σημαντικές εορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Αν και εορτάζεται στις 25 Μαρτίου, όταν οι Έλληνες σήκωσαν το ιερό λάβαρο του εθνικού αγώνα, εντούτοις η σημασία αυτής της ημέρας εκτείνεται πέρα από την απλή γιορτή του γεγονότος, καθώς αποκαλύπτει θεολογικές αλήθειες που αφορούν την ανθρώπινη σωτηρία και την παρουσία του Θεού στη ζωή των πιστών.
Η εορτή αναφέρεται στην εμφάνιση του Αρχάγγελου Γαβριήλ στη Μαρία, για να της αναγγείλει την επερχόμενη σύλληψη του Ιησού Χριστού, μέσω της θείας παρέμβασης. Το γεγονός αυτό, σύμφωνα με την Ορθόδοξη πίστη, σηματοδοτεί την αρχή της ανθρώπινης σωτηρίας, αφού μέσω της ενανθρώπησης του Χριστού, η ανθρωπότητα λαμβάνει την ευκαιρία για απολύτρωση από την αμαρτία και τον θάνατο. Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου συνδέεται άμεσα με την πίστη στην αειπαρθενία της Παναγίας, που θεωρείται η μητέρα του Θεού και η αμέριστη προστάτιδα των πιστών.
Επιπλέον, η εορτή του Ευαγγελισμού είναι η πρώτη ένδειξη της αναγγελίας του Θεού στους ανθρώπους, που ενσαρκώνει την αρχή της Νέας Διαθήκης και την υπόσχεση του Θεού για σωτηρία. Η παρουσία του Αρχάγγελου Γαβριήλ και η αποδοχή του μηνύματός του από την Παναγία αναδεικνύει τη σημασία της υπακοής στο θέλημα του Θεού, ακόμα κι όταν αυτό φαίνεται δύσκολο ή ακατανόητο.
Σαφείς μαρτυρίες περί της έναρξης του εορτασμού του ευαγγελισμού της ενσάρκωσης του Ιησού δεν υπάρχουν. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι καθιερώθηκε να εορτάζεται στις 25 Μαρτίου κατά τους χρόνους που είχε πλέον καθιερωθεί ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου, δηλαδή εννέα μήνες πριν. Και ενώ βρίσκεται μέσα στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, που δεν έχουμε ούτε γιορτές ούτε τέλεια Θεία Λειτουργία, τελείται κατ’ εξαίρεση η συνήθης Θεία Λειτουργία του Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Η εκκλησία γεμίζει από πιστούς που προσέρχονται για να τιμήσουν τη Θεοτόκο και να λάβουν τη Θεία Κοινωνία. Οι ύμνοι της εορτής είναι γεμάτοι από θεολογικό περιεχόμενο και καλούν τους πιστούς να αναλογιστούν τη μεγάλη δωρεά της Παναγίας, η οποία δεχόμενη την ευλογία του Θεού, συμφώνησε να γίνει η μητέρα του Χριστού. Αυτό το θεολογικό γεγονός αναδεικνύει την αρετή, την ταπεινότητα και την πίστη της Παναγίας, η οποία δεν δίστασε να αποδεχθεί το θεϊκό σχέδιο, παρά τις δυσκολίες και τους κινδύνους που αυτό θα της επέφερε.
Όπως έχει επισημάνει σε γραπτά του κείμενα ο μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι η αρχή όλων των Δεσποτικών εορτών. Στο απολυτίκιο της εορτής ψάλλουμε «σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις…». Το περιεχόμενο της εορτής αναφέρεται στο γεγονός κατά το οποίο ο αρχάγγελος Γαβριήλ -ο άγγελος εκείνος με τον οποίο συνδέονται όλα τα γεγονότα που έχουν σχέση με την ενανθρώπηση του Χριστού- επισκέφθηκε με εντολή του Θεού την Παναγία και την πληροφόρησε ότι έφθασε ο καιρός της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού, και ότι αυτή θα γίνη η μητέρα Του. (βλ. Λουκά α’, 26-56).
Εξάλλου, όπως έχει τονίσει ο σεβασμιώτατος, η λέξη «ευαγγελισμός» αποτελείται από δύο επιμέρους λέξεις, ήτοι ευ και αγγελία, και δηλώνει την καλή είδηση, την καλή αγγελία. Πρόκειται για την πληροφορία που δόθηκε διά του αρχαγγέλου ότι ο Λόγος του Θεού θα ενανθρωπήση για τη σωτηρία του ανθρώπου. Ουσιαστικά πρόκειται για την εκπλήρωση της υποσχέσεως του Θεού, που δόθηκε μετά την πτώση του Αδάμ και της Εύας (βλ. Γεν. γ’, 15), η οποία λέγεται πρωτευαγγέλιο. Γι’ αυτό, η πληροφορία της ενανθρωπήσεως του Λόγου του Θεού είναι η μεγαλύτερη είδηση στην ιστορία.
«Χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σού, ευλογημένη συ εν γυναιξίν» (Λουκ. α’, 28-29), της είπε ο αρχάγγελος Γαβριήλ που την αποκάλεσε «κεχαριτωμένη» και «ευλογημένη», αφού ο Θεός είναι μαζί της.
Μάλιστα, το εκκλησιαστικό γεγονός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου αναφέρεται και στο Κοράνιο, το ιερό βιβλίο των Μουσουλμάνων (19:16-22).
Σαφείς μαρτυρίες περί της έναρξης του εορτασμού του ευαγγελισμού της ενσάρκωσης του Ιησού δεν υπάρχουν. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι καθιερώθηκε να εορτάζεται στις 25 Μαρτίου κατά τα χρόνια που είχε πλέον καθιερωθεί ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου, δηλαδή περί τον 4ο αι.
Θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες γιορτές, γι’ αυτό επιβάλλεται αποχή από κάθε εργασία. Λέγεται, χαρακτηριστικά, ότι ακόμη και τα χελιδόνια, που αρχίζουν να επιστρέφουν, σήμερα σταματούν να χτίζουν την φωλιά τους. Παλαιότερα, πιστευόταν ότι το βράδυ της παραμονής του Ευαγγελισμού ανοίγουν οι ουρανοί και ό,τι προλάβεις να ζητήσεις τη στιγμή εκείνη θα το αποκτήσεις. Γι’ αυτό έλεγαν ότι όποιος γεννιέται την ημέρα αυτή είναι τυχερός σε όλη τη ζωή. Την ίδια, επίσης, βραδιά τα δέντρα χαμηλώνουν και προσκυνούν τη γη, το φαινόμενο όμως το βλέπουν μόνον οι δίκαιοι.
«Η στιγμή που ο Λόγος έγινε σάρκα και κατοίκησε ανάμεσά μας…», «Και ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν», κατά τον ευαγγελιστή Ιωάννη, επηρέασε πολλούς και σημαντικούς εικαστικούς καλλιτέχνες, όπως οι Ντούτσιο, Λεονάρντο Ντα Βίντσι, Πάολο Ντε Ματέις, Καραβάτζιο, Μποτιτσέλι, Τζιότο, Ρούμπενς, Ελ Γκρέκο (Δομήνικος Θεοτοκόπουλος) και Ντονατέλο.
Ωστόσο, ο δικός μας ποιητής Αριστοτέλης Βαλαωρίτης τη «ζωγράφισε» με λόγια, σε απόσπασμα από το «Εικοστή πέμπτη Μαρτίου Ευαγγελισμός – Ελληνισμός»: «Μεμιάς ανοίγει ο ουρανός τα σύγνεφα μεριάζουν, οι κόσμοι εμείνανε βουβοί, παράλυτοι, κοιτάζουν. Μια φλόγ’ αστράφτει… ακούονται ψαλμοί και μελωδία… Πετάει έν’ άστρο… σταματά εμπρός εις τη Μαρία… “Χαίρε, της λέει, αειπάρθενε, ευλογημένη, χαίρε! Ο Κύριός μου είναι με σε. Χαίρε, Μαρία, χαίρε!”».
Ήθη, έθιμα και παραδόσεις
Σήμερα, παραμένει η νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, με μία εξαίρεση: η Εκκλησία επιτρέπει την ψαροφαγία («κατάλυσις ιχθύος», σύμφωνα με την εκκλησιαστική ορολογία), όπως και την Κυριακή των Βαΐων, λόγω της σπουδαιότητας της γιορτής. «Αν δεν έχεις να φας ψάρι, να γλείψεις ψαροκόκαλο», λένε σε πολλά μέρη της Ελλάδας, ενώ σχετικό είναι και το παιδικό τραγουδάκι «Του Ευαγγελισμού και των Βαγιώ,/τρώνε ψάρι και κολιό…».
Το έδεσμα της ημέρας είναι ο μπακαλιάρος (βακαλάος) με ή χωρίς σκορδαλιά. Ο παστός μπακαλιάρος που καταναλώνουμε, εμφανίστηκε στο ελληνικό τραπέζι περί τον 15ο αι. και με την πάροδο του χρόνου καθιερώθηκε ως το πιάτο της εορτής του Ευαγγελισμού. Με εξαίρεση τα νησιά, όπου υπήρχε πάντα φρέσκο ψάρι, στην υπόλοιπη Ελλάδα ο παστός μπακαλιάρος ήταν η φθηνή και εύκολη λύση. Ιστορικά, εκείνοι που έστελναν στην Ελλάδα μεγάλες ποσότητες μπακαλιάρου ήταν οι Άγγλοι, οι οποίοι τον αντάλλασσαν με σταφίδα.
Νηστεία
Η ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είναι μεγάλη γιορτή. Κατά την παράδοση, την 25η Μαρτίου κάθε χρόνο έχει την τιμητική του το ψάρι και πιο συγκεκριμένα η κατανάλωση μπακαλιάρου με σκορδαλιά.
Υμνογραφία Ευαγγελισμού
Η Βυζαντινή υμνογραφία της εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όπως και των Χριστουγέννων, χαρακτηρίζεται όχι μόνο πλούσια, πανηγυρική και με μεγάλη ποιητική αξία, αλλά και με ιστορική αξία που συνδέεται με ιστορικά γεγονότα του Βυζαντίου, που διακρίνονται από αισθήματα δέους και θάμβους, κατάνυξης και ευλάβειας. Οι μεγάλοι υμνογράφοι στους ύμνους τους συμπυκνώνουν και όλη τη θεολογία της Εκκλησίας.
Στην υμνολογία ανήμερα της εορτής συγκαταλέγονται, μεταξύ άλλων, το κοντάκιο «Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια ως λειτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε. Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον, εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον, ίνα κράζω σοι, Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε», αλλά και το μεγαλυνάριο «Έκθαμβος ασπάζεται Γαβριήλ, έκθαμβος λαμβάνει η Παρθένος τον ασπασμόν πως ο Θεού λόγος κατήλθε βροταθήναι; Του Κτίστου προσκυνούμεν την συγκατάβασιν».
Ο Ευαγγελισμός στην τέχνη
Η περικοπή του Ευαγγελισμού επηρέασε τη χριστιανική τέχνη. Η παράσταση στην παλαιοχριστιανική εικονογράφηση παρουσιάζει αριστερά τον αρχάγγελο Γαβριήλ και δεξιά την Παρθένο Μαρία. Το σκήπτρο που ο Γαβριήλ κρατάει συνήθως συμβολίζει τη θεία εντολή, ενώ η Μαρία εικονίζεται άλλοτε καθήμενη και άλλοτε όρθια με κίνηση ταπεινώσεως. Στην Αγία Σοφία Τραπεζούντας, στην παράσταση του Ευαγγελισμού εικονίζεται και ο Ιωσήφ ο Μνήστωρ.
Η ιταλική Αναγέννηση παρουσιάζει την Παρθένο γονατιστή μπροστά σε αναλόγιο, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος της, ενώ η παράσταση διακοσμείται σε κάποιες περιπτώσεις με αγγέλους που ίπτανται.
«Μαρία Αειπάρθενε, Κόσμου παντός Κυρία, Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε. Άχραντε Νύμφη πάναγνε, Δέσποινα Παναγία. Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε».